Kumrie Avdyl Shala : BETIMI PARA ZOTIT

 

Kumrie Avdyl Shala

BETIMI PARA ZOTIT

Një zemër që deshi me nder.

Lotët më rridhnin rrëke faqeve. Mallkoja veten që nuk po mundesha të të largoja nga jeta ime. Ata që na ndanë, na tretën, na armiqësuan, sikur të na kishin bërë magji. Lumturinë tonë e lakmuan.

Kur takoheshim, të lidhur dorë për dore, me gishta të shtrënguar fort, qeshnim e qanim me lot gëzimi. Eh, sa shumë u deshëm! U betova edhe në Zot se nuk do të të lë kurrë. Ishte një betim i shenjtë, që duhej mbajtur.

Atë natë, buzë detit, të përqafova fort dhe u betova se nga ti nuk do të hiqja dorë. Do të të dua gjithë jetën, sido që të rrjedhë jeta jonë.

Lotët të rridhnin faqeve. Qaje si një fëmijë dhe më shikoje me sytë e përflakur. Më the:
“Unë kam vetëm Zotin dhe ty.”

Prandaj nuk mund t’i ndal lotët kur kujtoj ndarjen tonë. Sa herë kujtoj premtimin dhe besën e dhënë, dermohem e tëra.

Mbrëmë qava fort dhe iu luta Zotit të dëgjoja zërin tënd, të na kthehej dashuria e vjetër. Vetëm me ty kam ndjerë një dashuri kaq të thellë. Edhe kur nuk të kisha pranë, të ndieja. Ta puthja shpirtin nga larg.

Intuita më çonte tek ti, sikur Zoti, përmes saj, të më tregonte gjithçka për ty.

U luta fort ta dëgjoja zërin tënd si dikur. E dija se, në mëngjes apo në mbrëmje, do të më telefonoje.

Dhe telefoni, po atë ditë, cingëroi.

Më fole me një zë të dridhur dhe më the:
“Të thirra ta dëgjoj zërin edhe një herë… se më duket se po vdes.”

Ishe i sëmurë. Mundoheshe t’i jepje vetes kurajo.

Nuk di si të të largoj nga zemra ime. Sa herë që hap sytë në mëngjes, mendja më shkon tek ti. Edhe kur ushqehem, kur bëj pazare, madje edhe kur shkruaj poezi, je ndër rreshtat e mi.

Asgjë nuk kërkova nga ti, përveç dashurisë.

E dashurinë tonë e ndanë hijenat. Të pata paralajmëruar: largohu, kanë qëllime të errëta. Por ty ta morën mendjen. Mua nuk ma lëkundën dot dashurinë për ty.

E le të vyshket një dashuri që përqafonte shpirtin edhe nga larg.

Andaj mos më lut të mësoj si të harroj, sepse unë të desha fort. Ti e pate të lehtë të përbuzësh besën, fjalën e dhënë, për një hiçgjë.

Unë nuk mundem. Edhe kështu si je, të dua ende.

Por sot nuk do t’i lutem Zotit të ma kthejë atë që u largua.

Do t’i lutem vetëm të më japë qetësi dhe forcë ta pranoj vullnetin e Tij.

Sepse dashuria nuk është dobësi. Është bekim kur jepet me shpirt të pastër.

Unë të desha pa hile, pa interes, pa frikë — dhe për këtë nuk pendohem.

Betimi para Zotit nuk ishte gabim. Ishte i vërtetë në atë çast, ishte e sinqertë vetë dashuria.

Edhe nëse ti zgjodhe një tjetër rrugë, unë nuk turpërohem nga ajo që ndjeva për ty.

Sepse betimi që më mbeti në shpirt nuk më rrëzon.

Ai më bën më të fortë.

Dhe për këtë… e mbaj kokën lart.

Miradie Zymberi Avdullahi : Vulë dhembjeje

Miradie Zymberi Avdullahi

 

Vulë dhembjeje

Dhembjet e jetës në duar i shpalos,

me plagët e shpirtit i vulos,

i lidh në fasha e t’i sjell tek ty,

t’i mbash mirë, mbyllur në dry.

Nën këmbë më rrëshqiti dheu,

zemrën si kristal në copa e theu,

mbuluar me lagështi,

po merr erë ligështi.

Shpirti nuk duron më tepër,

dhembja i shtohet plagës së vjetër,

qullet gjoksi, i ulur në lot,

si s’ka qenë as dje, as sot.

Dhe nata vjen me tjetër hije,

mbi plagë që dhembin me rini,

se ky shpirt mbeti pa vetëdije,

i humbur në këtë pafundësi.

Por prapë në shpirt një dritë po del,

se nata e gjatë s’mbetet në ferr,

mbi plagët e thara do mbjellim shpresë,

se jeta rilind, posa të zgjohemi në mëngjes.

Mirush H.Musa : VASHË KURBETQARE

Mirushe H.Musa

 

VASHË KURBETQARE

Si vashë e brishtë rritesha bregut,

Me flokët e arta si dallgët, i ngjaja detit.

Me grimca ylli kisha qendisur jelekun,

Në fytyrë hanën, si një sferë argjendi.

Vendlindja është manushaqe me erë,

Shpirtin ma lidhi me rrënjët e të parëve.

Me grimca dielli që thyhen në pranverë,

Me hanën xhevahire që fle mbi pullaze.

S’e kisha paramenduar kurrë më parë

Shtegëtimin kaq të rëndë e delikat,

Të mbyllem larg si një zog në kafaz,

Por fati më bëri një vashë kurbetqare.

Mendja më rrinte pas vegimit të vjetër,

Ato udhë të moçme me baltë i kujtoj,

Muzgjet e kuqe që zbrisnin mbi ujëra,

Vetë qëndroja mes tyre si një shqiponjë.

Dhimbja në shpirt plas nga melankolia,

Si himn i moçëm ardhur nga legjenda.

Kur kurbeti të rëndon mbi shpatulla,

Dhe flatrat e korbit të zi zbardhen nga brenga.

Selvete Dervishi Nimani : LIRIA NUK GJYKOHET

Selvete Dervishi Nimani

 

LIRIA NUK GJYKOHET

Çka dëgjova sot, mos e dëgjofsha kurrë,

Mbi pragun e shtëpisë sot po hidhet gur!

Ata që dhanë zërin kur bota po heshtte,

Sot prangat i presin nëpër salla të vjetra.

Turp mbi ju që ngritët këtë gjyq të zi,

Mbi besën që ju dhamë thurët tradhti!

Me votën e mashtruar na vutë në pranga,

Miqtë na kthyen shpinën te varret e gjata.

Si mund ta barazoni dorën që mbron pragun

Me atë që dogji fshatra, vrau fëmijë e plakun?

Si mund të gjykohet ushtari i lirisë

Përballë kriminelit të zi të Serbisë?

O Evropë e vjetër, ku e ke fytyrën?

Pse po ia mbyllni shpresës sonë derën?

A jeni bërë vegla të një padrejtësie,

Apo keni harruar erën e kësaj lirie?

Në salla të ftohta, ku historia tjetërsohet,

E vërteta e pastër kurrë nuk burgoset!

Gjaku i dëshmorit nuk fshihet me letër,

Liria s’është krim, as sot e as nesër.

Ne nuk heshtim kurrë, ne nuk harrojmë,

Nderin e këtij kombi ne do ta mbrojmë!

Sepse çlirimtarët janë vetë historia,

Mbi çdo pabesi do të shndrisë lavdia.

Shkurte Berisha : KOSOVA, SHTET I RI

Shkurte Berisha

 

KOSOVA, SHTET I RI

Malet e fushat rënkonin natë e ditë

Nga amaneti i të rënëve për liri;

Shpresonin që Kosova të dilte në dritë,

Të ishte më vete, në pavarësi.

Fushat me lule të kuqe u mbuluan,

Kapilarët e tokës qarkullonin gjak;

Trimat e heshtur nuk qëndruan,

Me hasmin luftuan flakë për flakë.

Nën flamur bënë një betim:

“Do të luftojmë deri në çlirim;

Para do të ecim, pas nuk ka kthim,

Në fitore patjetër kemi besim.”

Erdhi 17 Shkurti më në fund,

Vendi nga lajmi i bukur u tund;

Kosova u zgjua e lumtur në liri,

Bota njohu edhe një shtet të ri.

Shkurte Berisha

09 janar 2026

Kumrie Avdyl Shala : LIRI E BURGOSUR

Kumrie Avdyl Shala

 

LIRI E BURGOSUR

Deri kur po e nëpërkëmbim lirinë?

Shkuan 18 vite – pavarësi e varur,

që lirinë e burgosëm me duart tona.

E kapëm për fyti, nuk po e lëmë më

të shohë dritën me sy.

Shkuan 18 vite pavarësi

me shpresë se do ta kuptojmë

se liria është gjëja më e shtrenjtë e njeriut.

Lirinë po e gëzojnë ata

që hedhin valle mbi vlerat e kombit tonë,

mbi mundin dhe sakrificën e atyre familjeve

që lufta ua dogji shpirtin,

ua hapi plagë për gjithë jetën.

E shumë nga ju po hidhni kripë

mbi plagët e hapura,

duke ndihmuar agresorin shekullor serb.

U bënë 18 vite ndrydhje e shtypje

për ato familje që dhanë bijtë e bijat e tyre,

dhanë pjesë të trupit, dhanë ëndrrat,

dashurinë e shpirtit,

dhanë emocionin për lirinë

e kësaj toke dardane.

Shkuan 18 vite

dhe lirinë e burgosëm me duart tona.

T’ua uroj pavarësinë e shtetit dardan

apo të vajtoj për lirinë e vëllezërve tanë?

Si ta quaj këtë pavarësi:

të varurapo liri të burgosur për lirinë?

Eh, pavarësia e Kosovës

favorizoi nëpërkëmbësit – gjarpërinjtë helmues,

dhe i ngriti në këmbë zvarranikët pakurrizorë.

Për hajër ju qoftë pavarësia e Kosovës.

Liri e rëndë ishte për familjet

e kategorive të luftës së UÇK-së edhe pas 18 viteve.

Vallë, kur do të mbushemi mend, o vëllezër?

Deri kur do ta nëpërkëmbim lirinë e njëri-tjetrit?

Miradie Zymberi Avdullahi : Për Ty Kosovë

Miradie Zymberi Avdullahi

Për ty, Kosovë

Në këtë tokë ku buka ka shije loti,

Ku çdo pëllëmbë mban emrin e një djali,

Deshën të na fiknin si qiriun që moti,

Të na bënin hi në rrëzë të malit.

Ishin netë të gjata, pa hënë e pa yje,

Kur thika e ftohtë kërkonte të na priste,

Por ne kishim rrënjët e thella në pyje,

Dhe gjaku i derdhur veç liri bërtiste.

Mos më pyet, bir, pse gjyshja rri e heshtur,

Pse sytë i mbushen lot kur sheh atë flamur;

Ajo pa shtëpinë, midis flakësh, të zhveshur,

Dhe zemrën e bëri të fortë, gur.

Erdhi shkurti i bardhë mbi malet me borë,

Dhe prangat e rënda u bënë thërrime;

Liria na preku me të ngrohtën dorë,

Si nuse e bukur, plot dritë e bekime.

Sot frymojmë lirshëm në vendin e lashtë,

Mbi këtë qiell s’ka më re të zeza;

Je ëndrra që mbin përtej çdo rrethimi.

Urime Pavarësia, Kosovë,nder breza!