 |
| Miradie Zymberi Avdullahi |
Vulë dhembjeje
Dhembjet e jetës në duar i shpalos,
me plagët e shpirtit i vulos,
i lidh në fasha e t’i sjell tek ty,
t’i mbash mirë, mbyllur në dry.
Nën këmbë më rrëshqiti dheu,
zemrën si kristal në copa e theu,
mbuluar me lagështi,
po merr erë ligështi.
Shpirti nuk duron më tepër,
dhembja i shtohet plagës së vjetër,
qullet gjoksi, i ulur në lot,
si s’ka qenë as dje, as sot.
Dhe nata vjen me tjetër hije,
mbi plagë që dhembin me rini,
se ky shpirt mbeti pa vetëdije,
i humbur në këtë pafundësi.
Por prapë në shpirt një dritë po del,
se nata e gjatë s’mbetet në ferr,
mbi plagët e thara do mbjellim shpresë,
se jeta rilind, posa të zgjohemi në mëngjes.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire