Skender Berisha : GJATË TË KAM KUJTUAR

Skender Berisha

 

GJATË TË KAM KUJTUAR

Shkunde edhe pak atë borë shpirti

po të ngrin gjatë po të ngrin

ta dish këtu e ke folenë shtëpinë

shkunde pak dhe eja ecim bashkë

kapërce atë shteg të akulluar

hidh tej pezmin e mbledhur

mos të prishet ai shtat i hedhur

një këngë shpirtit del e kulluar

dal e të pres atje te ledhi i vjetër

koha shkoi ti mbete kujtim i patretur

vatra e harruar e do zjarrin ndezur

si nuk plasi kaq vjet i shkoi vetëm

dridhet gjethesh ftoi që nuk të harroi

hamë një kokërr që ta kam ruajtur

që vjet erëzuar e shumë verdhëzuar

ti veç ti këtë shpirt ke për ta gëzuar

19 prill 2014,Prizren

Kumrie Avdyl Shala : MACJA DHE PELLUMBI

 

Njē Fabulë!

MACJA DHE PELLUMBI

Njëherë ishte një mace e bardhë, që kur ishte e vogël ishte shumë grindavece. Ajo i ngacmonte të gjithë edhe pse nëna e saj e qortonte çdo ditë.

Sa më shumë rritej, aq më shumë binte në sy me bukurinë e saj. Por bashkë me bukurinë, rritej edhe sjellja e saj e keqe. Ajo shpesh i trajtonte keq të tjerët dhe nuk dinte të sillej me dashuri.

Një ditë u miqësua me një maçok që e donte shumë, por pas një kohe ai u nda nga jeta. Macja u mërzit, por nuk ndryshoi.

Më vonë njohu një tjetër, por edhe ai u lëndua rëndë dhe u largua. Përsëri, macja nuk mësoi, se si duhet dashur dike.

Me kalimin e kohës, të gjithë filluan t’i largohen, sepse kishin frikë nga sjellja e saj. Ajo mbeti vetëm. Në oborrin e saj,erdhi nje Pellumb,për qudi macja nuk e ngacmoj e as nuk i bëri keq. Filluan të flisnin ne gjuhën e tyre dhe u bënë miq.

Pellumbi e këshillonte:  Tani je edhe nënë, duhet të japësh shembull të mirë.

Por macja nuk e dëgjoi dhe u largua prej tij.

Vitet kaluan. Macja u plak, u dobësua dhe mbeti krejtësisht vetëm. Askush nuk donte më të rrinte me të.

Pellumbit i kishte mbetë  fiksim macja e bardhë dhe vendosi te shkonte tac vizitonte njëherë fshehurazi. Kur macja e pa, filloi të qante:   Nuk e kam menduar kurrë se do të vish përsëri…

Pellumbi iu afrua me dashuri: Unë nuk të kam harruar kurrë.

Macja u pendua për gjithçka që kishte bërë:, Egoja dhe inati më lanë vetëm…

Pellumbi, i tha e di,prandaj  unë u largova nga ti, por dhemshuria për ty,  më solli prap tek ti, sepse e dija se do të mbetësh vetëm. Unë kam vendosur qe të qëndroi pranë dhe te ndihmoi deri në fund te jetë tende. Keshtu qe pellumbi vendosi qe ti rri afër sajë, ti sjellë ushqime, dhe të bisedojë me të,qe t'ia largonë dhëmbjen e vetmisë. Keshtu që femijë te dashur shokt e mirë duhet ti ruani si sytë e ballit.

Valbona Ahmeti : Buqetë poetike

Valbona Ahmeti

 

RRËNJËT E PLAGËS

Për të shëruar

zbrit me kujdes, 

deri tek rrënjët e plagës

Fjalëmbla le të pushojë

dhimbjen   

Ledhatoje butësisht me sy  

trupin e lënduar

Lotin e qerpikut ktheje në bulë vese

mbi gjethen e zbehur

Deri të buzëqeshni të dy!

UDHËT E JETËS 

Udhët e jetës duam t’i kemi

plot ndriçim

Miqësinë e qëndisim 

me ngjyra ylberi  

Dashurinë e thurim 

me fije dielli 

Gjatë udhëtimit

ndodh të thumbohemi

nga ata që i zgjodhëm   

Vret ndjenja e zhgënjimit

Mësojmë, gërmojmë...

Prapë një shteg e gjejmë!

MONOLOG NË THURJE

Gërsheti i saj mbi krahror i shprishej

Lart në bjeshkë frynte erë

Gjoks i tij hapej si engjëll mbrojtës

Dimri i acartë kthehej në verë

Sytë e natës zunë t’bëjnë gjumë

Shtat i hollë strukej në t’ngrohtin gji

Yjet rebelë nuk ndienin shumë

Yjëzonin vetëm dy palë sy

Dhe kur ëndrrat udhëtonin qiejve 

Buzët ndienin afsh të prushtë

Kambanë e natës vriste heshtjen 

Çaste që jetonin qindra botë

Netët e vona çfarë kuptuan

Simfoni dashurie që jeton tutje 

Gjithë çka panë, nuk e thanë

Mbeti monolog në thurje!

NATA DE TERRA

(E lindur nga Toka)

Trupin e lodhur e tërhoqa zvarrë

Shtigjeve të panjohura, shtete e dete

Rrënjët më mbetën atje me shpirtin e vrarë

Aromën e Tokës Amë e solla me vete

Flas me Alpet e Shqipes hijerënda

Gjuha e lashtë ma këndon himnin

Rrjedha e lumenjve kristalorë

Qysh moti ma ka rrëmbyer shikimin 

Vazhdo të jesh gjithmonë unike 

E dëgjoj një zë që heshtas më flet

Jeta dhe vdekja janë dy mike

E lindur nga Toka, kthehu, se ajo të pret!

PRIJATARËT E LAVDISË  

Të mbushim duar e krahë me lule borë

Aromë e tyre të shpërthejë si dielli  mëngjesor

Të blerojnë ujëvarë meloditë e bukura të historisë

Të derdhen si dallgë detesh urimet e lavdisë

Me fije dielli të pikturohet në memoriet rinore

Legjendë kreshnikësh me rrënjë stërgjyshore

Të ngriten lartë flamujt, deri sa qielli të çahet

Histori e Marsit rreth oxhakut le të rrëfehet

Zogjtë shtegtarë kur të pushojnë mbi kullë

Borë e Çyçavicës le të shkrijë si gurrë

Në gji të lëndinës ëndrra shekullore është bekim

për çdo plumb pushke le të dëgjohet një rrëfim

 

Sqep më sqep amanetet e Bacës të ligjërohen

Me fjalë pranverash kurorat të zbukurohen

Melodia e lahutës le të jehojë në brezni

Të jetojnë trimat rinueshëm në përjetësi

Të lutem qiell mos na sjell pikëlotin dhembshëm

Shqyeji retë, zbrite ylberin gazmueshëm

Me pendë bilbilash le të shkruhet Marsi i Lavdisë

Ciceronët le të flasin për Prijatarët e Lirisë!

Mirushe H.Musa : Mrekullia e Natës

Mirushe H.Musa

 

Mrekullia e Natës

Hëna ndezi qiellin, nata u ndriçua,

Në dhomë qirinjtë u shuan pa shkas. 

Shiu trokist në xham pa pushim,

Herë pikturon yjet ,herë hanën si hark.

Retë veshën udhët me vesë prej elmazi,

Si hije pashë flokët e saj,të zinj si flatra, 

Bukuri zane, krenare,si shqiponjë mali,

Në mes të dimrit, pranverë çeli nata.

Një vorbull stinësh derdha në penë,

Ngjyrat perzihen me shiun duke shkruar.

Zemra ime, rrahjet,ngadalson si një liqen,

Mbi te cilin bien yjet natën për të pushuar.

Rrinte në piedestal si një pikturë nate,

Si hyjneshë dardane e kohërave mitike.

Shiu nuk m'i shuante ëndërrat në xham,

Ajo mrekulli nate si vullkan më digjte. 

Me 17 prill 2026 

Mirushe H.Musa : SI FLUTUR NË KOPSHTIN TIM

Mirushe H.Musa

SI FLUTUR NË KOPSHTIN TIM 

Çdo pranverë, kur çelin lulet,

Ti në kopshte bredh si flutur.

Me aromë të luleve më deh

Me buzëqeshjen tënde të bukur.

Unë do të flas me erën e malit,

Mrekulli për ty të më falë.

Me të falë shkëlqimin e hënës,

Dhe diellin në ballë të ta varë. 

Edhe muzgun me rrezet e kuqe, 

Kur të zbresë lehtë mbi liqen.

Të ta falë të kuqen e mbrëmjes, 

Mbi flokët e arta le të shkëlqen.

 

Mirushe H.Musa : Vashë Kurbetqare

Mirushe H.Musa

 

Vashë Kurbetqare

S'i vashë e brishtë rritesha bregut,

Me flokët e arta si dallgët i ngjaja detit.

Me grimca ylli kisha qendisur jelekun,

Në fytyrë hanën si një sferë argjendi.

Vendlindja është manushaqe me erë,

Shpirtin ma lidhi me rrënjët e të parëve.

Me grimca dielli që thyhen në pranverë, 

Me hanën xhevahire që flen mbi pullaze. 

Se kisha paramenduar kurrë më parë,

Shtegëtimet kaq të rënda dhe delikate.

Në udhëkryqet e botës si zog i humbur.

Fati më përplasi si vashë kurbetqare.

Mendja me rrinte pas vegimit të vjetër 

Ato udhët e moçme me baltë i kujtoj.

Muzgjet e kuqe që zbrisnin mbi ujëra, 

Vetë qëndroja mes tyre si një shqiponjë.

Dhimbja në shpirt plas nga melankolia,

Si hymn i moçëm ardhur nga legjenda. 

Kur kurbeti të rëndohet mbi shpatulla, 

Dhe flatratë e korbit të zi i bën të bardha.

Mirushe Musa me 24 shkurt 2026 nga Gjermania !

Pranvera Karafilli :Buqetë poetike

Pranvera Karafilli

Në gotë pasioni

Më prit zemër

Sa të përgatis

Qumështin e Hënës së Borës

Me mjaltë,kanellë e shafran

Ta vendos

Poshtë dritës së saj

E pastaj ta pimë

Në gota pasioni

Le të festojmë, shpirt

Le të ngrejmë dolli

Për qetësinë e dimrit

Të ngrohemi brenda botës sonë

E pastaj,le të dehemi

Dhe mendimet e bukura

Si bletët e çmendura

Le të na ndjekin...

Atë natë

Oh....atë natë...!

S' më zuri gjumi

Erdha te Ti

Si asnjëherë tjetër

Me mallin, mal

Qava pa turp

Kur zemrën

E ktheva drejt Teje

Me engjëj rrethuar në Tokë

T' i rrëfeva gjithë të fshehtat

Atë natë...

Oh...atë natë...!

U ula te pragu yt

Pëshpëritjet e djallit heshtën

Dhe unë përsëri nuk fjeta

Injorova të gjitha netët

Për të qenë pranë Teje

Nën qiellin 

E mbushur me engjëj

T' u dhashë e tëra

Natën e 1000 Hënave...Zot!

Ti hape derën...

Më këndojnë ninullat

Tymos

Në trotuaret e universit

Si një yll i humbur

E papërsosur

Si një fotografi

Me fjalë të lodhura

Ajo që dhemb më shumë

U rrëzua

Mbretëria e së ardhmes

Ndërtuar tullë pas tulle

Vdiqa unë...

Ti

Nuk solle asnjë lule te varri

Nga frika 

Mbete një poezi e shkruar

Me stilolaps

Që i ka mbaruar boja...

Tek unë

Vijnë ca pulëbardha

E më këndojnë ninulla...