RADIO VLERA

mardi 3 novembre 2026

Doli nga shtypi libri poetik “DORUNTINE MUZGU “ i poetes Mirueshe MUSA

 










 “DORUNTINË MUZGU “ 

– POEZIA MES KUJTESËS, MALLIT DHE MUZGUT TË SHPIRTIT


Fjala e redaktorit : Agim GASHI


Libri poetik “Doruntinë Muzgu” i poetes Mirushe Musa vjen para lexuesit si

një vepër ku poezia, kujtesa, malli dhe përjetimi njerëzor ndërthuren në

një hapësirë të veçantë shpirtërore. Vetë titulli i librit është një çelës për ta

kuptuar botën poetike të autores: Doruntina sjell me vete jehonën e një

trashëgimie të lashtë shqiptare, ndërsa muzgu simbolizon kufirin mes

dritës dhe errësirës, mes së shkuarës dhe së tashmes, mes asaj që

thuhet dhe asaj që mbetet e pathënë.


Mirushe Musa nuk duket se e kërkon poezinë vetëm në bukurinë e fjalës.

Ajo e kërkon atë në përjetimin njerëzor. Në vargjet e saj ndihet një zë që

dialogon me kujtesën, me kohën, me vendlindjen, me dashurinë dhe me

fatet e njeriut. Poezia bëhet kështu një mënyrë për të ruajtur atë që koha

rrezikon ta fshijë.


“Doruntinë Muzgu” mund të lexohet edhe si një udhëtim nëpër kujtesën

kolektive shqiptare. Figura e Doruntinës, e njohur nga balada shqiptare

dhe nga tradita e pasur letrare që është ndërtuar rreth saj, bart kuptime të

fuqishme: besën, mallin, pritjen, familjen dhe kthimin.


Por Doruntina e Mirushe Musës nuk është thjesht një figurë e së kaluarës.

Ajo mund të shihet si një simbol i gruas shqiptare, i njeriut që udhëton

nëpër kohë duke mbajtur me vete kujtesën, dhimbjen, dashurinë dhe

shpresën. Në këtë kuptim, autorja e afron legjendën me realitetin e sotëm

dhe i jep asaj një frymë të re.


Një nga veçoritë që bie në sy është simbolika e muzgut. Muzgu nuk është

vetëm fundi i ditës. Në poezinë e kësaj natyre, ai bëhet një gjendje

shpirtërore. Është çasti kur drita ende nuk është zhdukur, por nata ka

filluar të afrohet. Është një hapësirë e ndërmjetme ku kujtimet bëhen më

të gjalla, ku mungesa ndihet më thellë dhe ku njeriu mbetet vetëm përballë

vetvetes.


Pikërisht këtu qëndron edhe një nga bukuritë e titullit “Doruntinë Muzgu”:

Doruntina dhe muzgu bashkohen në një simbol poetik të pritjes dhe

kthimit, të dritës dhe trishtimit, të kujtesës dhe shpresës.

Në poezinë e Mirushe Musës vërehet një prirje për ta kthyer përjetimin

personal në një ndjenjë më të gjerë njerëzore. Dhimbja nuk mbetet vetëm

dhimbje e autores; malli nuk mbetet vetëm mall individual. Ato

shndërrohen në përjetime që lexuesi mund t'i njohë edhe si të vetat.

Kjo është një nga fuqitë e poezisë: kur një përvojë personale arrin të bëhet

përvojë e përbashkët.


Gjuha poetike e autores mbështetet në figuracion, simbolikë dhe në një

ndjeshmëri të veçantë ndaj natyrës dhe kohës. Drita, muzgu, nata, rruga,

pritja, kujtesa dhe hija marrin funksionin e shenjave poetike përmes të

cilave autorja shpreh gjendje të brendshme.


Në këtë vepër, tradita dhe moderniteti nuk qëndrojnë përballë njëri-tjetrit.

Përkundrazi, ato bashkëjetojnë. E kaluara rikthehet jo për të na mbajtur

peng, por për të na kujtuar se identiteti i një populli ndërtohet edhe nga

kujtesa e tij poetike.


“Doruntinë Muzgu” është, pra, një libër që kërkon të lexohet jo vetëm me

sy, por edhe me ndjenjë. Është një poezi që shpesh nuk bërtet, por

pëshpërit; nuk jep gjithmonë përgjigje, por hap pyetje; nuk e shpjegon

gjithçka, sepse i lë lexuesit hapësirën për ta përfunduar vetë përjetimin.

Mirushe Musa, përmes kësaj vepre, dëshmon se poezia mund të jetë një

urë mes kohëve: mes legjendës dhe realitetit, mes kujtesës dhe së

tashmes, mes dhimbjes dhe shpresës.


Nëse Doruntina e baladës mbeti në kujtesën shqiptare si simbol i besës

dhe i kthimit, Doruntina e Mirushe Musës vjen në një tjetër kohë dhe

kërkon të na flasë për njeriun e sotëm. Ajo vjen përmes muzgut – aty ku

dita mbyllet, por ku ende mbetet një fije drite.

Dhe ndoshta pikërisht kjo është porosia më e bukur që mund të nxirret

nga kjo vepër:


Edhe kur mbi shpirt bie muzgu, poezia ruan një dritë që nuk shuhet.

Mirushe Musa, me “Doruntinë Muzgu”, i dhuron letërsisë një vepër që

meriton të lexohet me vëmendje dhe të vendoset në atë hapësirë ku

poezia nuk është vetëm art i fjalës, por edhe kujtesë, identitet dhe dëshmi

shpirtërore e kohës në të cilën jetojmë.


mercredi 2 septembre 2026

Asja MULGECI : Buqete poetike

 

Asja MULGECI











MI KTHE TETANA


Mi kthe fluturat

që m’zgjojshin natën

tue vallzue rreth meje,

sa herë ti m’i ngulshe sytë shigjetë,

fluturat e shkueme krahëreje


Mi kthe prekjet e buta

që kalleshin lkurs

si lulkuqet fushave t’grunjta.

Mi kthe zgjimet

që dritën ua ngjitsha n’ftyrë

pa zbardhun mirë


Netët  e pagjumta ku 

thursha vargje për ty,

tue m’kqyrë tanë bota me zili,

pëshprimash,m'shiblojshin tëmen dashni


Mi kthe dallditë

që m’shkërmoqshin trupin,

stinëvjeshtën tëme

si vashë lozonjare,çmenduni zemre


Mi kthe tetana puthjet

mshelun n’sy

kthema lulen e pranverës

që nguta me çelë

në ’t’dimnit acar n’ty


Ma kthe diellin skulpturë

n’sy,

vedin që humba, tue t’djekë ty!



TASH SHPRESOJMË APET


M'ishin fishkun andrrat nën retinë,

 prej kohsh  qorrue...

pluhnaj e heshtjes pllakosë, qerpikve brymë

gurza lotit, dritë e fikjes pikturuë 

eshtrat  tue hanger  njani tjetrin, 

e dhimbjes gravurë n'lkurë


Piskamë fundshpirtit u ndez u përndrit, 

thirrje e etërve tane amanetqarë,

damarve vershoi  lumë 

u ringjall  hinit t'vdekjes si feniks 


U zgjuen andrrat, moren krahë,

 trupit t'cunguem,

nga zemra e toks tis i kuq flakë  

i kaplova n' gji  u dhashë ngjyrē ,identitet

na bijt e shekullit t'shpresës çelem sy,  



syve t'përgjumun 

tash shpresojm t'shtrijmë rranjët t'lirë, 

ksaj toke, apet!



Prej kohsh busullhumbun


U fiken nji pale sy pishtarë

q'i kalleshin syve t'atij,

stuhi e duhi zemre...

tash ai ftohtë veri,

endet kotsisë

kallkan, pa sy e pa dashni


Tue pre ajrin dnesash,

lypi silueten , n’forma zemre,

vec tymin e zjarrmit t’shkimun

shoh kah retë, 


Sa nxeht ky fundqershori

djeg e dhemb çdo gjurm puthjesh

 e ngucjesh


Prejt kohsh busullhumbun 

ftyrerreshkun,i zymtē

si bari i zhuritun thepnajash 

butë e perkdhel  dielli,

verave e puth kaltert qielli,

cullak bajn dashni


Mistike, idilike kjo ndjenje bio,

bash për lakmi...


Jo shaluem inatesh t’verbta,

kalëron rrugve pa krye


Ndersa jeta që s’e ndal vrapin,

 kurrnji dekik,

t’mirat i mbledh si bleta nektarin

n’sahat deks,

deks me i ba pritë!

mardi 7 juillet 2026

Ermira Ifandi : Buqete poetike

 

Ermira Ifandi 











PO VIJ


Po e marr udhën e vjetër,

ku toka njeh çdo anë

timen.


Po vij

si një kalorës i vonuar

duke shaluar pavetëdijes

fitoret dhe humbjet e kujtesës.


Nën qiej të tjerë,

me gjuhë të tjera

me stinë

që i njohu veç lëkura ime

e plasaritur në shekuj.


Po vij

tek mani i tharë,

që ende mban hijen time

në mes të avllisë.


Po nisem

drejt portës,

që hapet nga sytë e zvogëluar

të nënës

dhe mbyllet

nga loti i fshehur

mes rrudhave

të babait.


Çdo kilometër,

që lë pas

më afron

te hapat e ngadaltë,

të tyre

kur trokasin oborrin në muzg,

sikur të ishte lajmi i ardhjes sime.


Po vij

aty,

ku nisi udhëtimi im

edhe pse nuk jam e sigurt

nëse ka mbetur ende

diçka nga unë.


Aty,

ku koha

përkulet nga pritja

dhe gurët

nuk m'i kanë harruar hapat

e vegjëlisë.


Athinë, më 25.06.2026


PO IKI 


Dera mbeti hapur,

si sytë e kujtesës

mbi ballkon,

ku mbaron shkalla e fundit

dhe lulja e shqiponjës

pret dhe përcjell.


Po iki,

qëndrimi im nuk matet me ditë.

Është shpirti

që nuk mësoi të largohet.


Mbetem aty,

heshtje

në hijen e manit.


Po iki

me qiellin e hapur

sipër meje.


Retë

kishin formuar

një tjetër jetë,

një mbretëri.


Njëra

më buzëqeshte.

Zemra e njohu

përpara se të ulej

si qengji manar

në lëndinën e bardhë.


Ajo iku,

ndoshta për të mësuar

gjuhën e qiellit.

Unë,

për të mos harruar

gjuhën e nënës.


Fratar, më 03.07.2026


MËNYRA TË NDRYSHME


Puset e urrejtjes

se prekin themelin 

e dashurisë.


Në puse

uji mban 

erën e baltës.


Themeli i dashurisë

ndërtohet

gurë mbi gurë,

si një urë lidhëse

për qytetin.


Njëra gërmon

poshtë,

tjetra të çon lartë.


Apo ndoshta,

s'ka puse të urrejtjes.


As themele dashurie.


Ka vetëm mënyra të ndryshme,

si shpirti

vizaton kufijtë e vet.


Athinë, më 05.07.2026


E NESËRMJA 


Nuk i kërkoj asgjë,

të nesërmes.


Le të vijë

edhe me duart bosh.


Mjafton,

të mos më gjejë atje,

ku më la sot.


Mes hirit të pritjes

dhe zjarreve

që nuk u bënë dot prani.


Fratar, më 30.06.2026

mardi 16 juin 2026

Rinore Zymeri - Buqetë poetike

Rinore Zymeri











Jeta në thjeshtësi


Nuk dua pallate që prekin retë,

as pasuri që zemrën e lënë shkretë,

më mjafton një buzëqeshje në mëngjes,

dhe paqe në shpirt që s’njeh stres.


Mendimet pozitive si rrezer në dritë,

na zbukurojnë ditët, na forcojnë çdo ditë,

kur shohim të mirën në çdo hap,

jeta na hap dyer e na jep krah.


Lulet, zogjtë, qielli me kaltërsi,

na mësojnë çdo ditë më shumë dashuri,

se lumturia shpesh është fare pranë,

në gjërat e vogla që i kemi në çdo anë.


Prandaj ta duam jetën ashtu si vjen,

me shpresë në zemër e besim që s’na lë,

sepse pasuria më e madhe në këtë botë,

është të jetosh me dashuri e mendje të qetë sot.


Vlera ime


Vlera ime nuk matet 

me fjalë që shuhen në erë,

por me forcën që mbaj 

brenda vetes çdo herë.


Heshtja ime flet 

kur zhurma humb kuptim,

dhe ruan me dinjitet 

zemrën e shpirtin tim.


Nuk ndryshoj për t’u pëlqyer, 

as për t’u përshtatur,

qëndroj vetvetja ime — 

e fortë, e dalluar dhe e pavarur.



Jeta është tre ditë


Dje, sot, nesër — tri fjalë të thjeshta,

por mbajnë brenda një jetë të vërteta.


Dje iku larg, nuk vjen më pranë,

si gjethe vjeshte tretet ngadalë.


Nesër troket, por s’e dimë vallë,

a vjen me dritë, a mbetet përrallë.


Prandaj zemra mos rrijë në pritje kot,

sepse dhuratë e jetës është vetëm sot.


Vlerëso kohën, mos e lër të shkojë,

çdo çast i humbur më nuk rikthehet kurrë.


Ora është kjo orë, ta jetojmë me gëzim,

çasti është ky çast, plot dritë e frymëzim.


Momenti është ky moment që kemi në dorë,

si rëra n’sahar që rrjedh pa zhurmë e pa orë.


Dje është kujtim, nesër një shpresë,

por sot është jeta — ta jetojmë me besë.



Krahët e Nënës


Kur lodhem rrugëve të jetës pa mbarim,

krahët e nënës më bëhen ngushëllim.

Si fole e ngrohtë në stuhi e në shi,

më mbajnë pranë zemrës me plot dashuri.


Krahët e saj s’njohin lodhje as mundim,

janë dritë që më ndjek në çdo rrugëtim.

Kur bota më kthen shpinën pa mëshirë,

ajo më përqafon e më bën të ndihem më mirë.


Në ato krahë gjeta paqe e besim,

forcë për të ecur drejt çdo suksesi tim.

Dhe sa të kem frymë, do ta them me krenari: 

“Krahët e nënës janë parajsë për çdo fëmijë”. 


Sofra Poetike “Ymer Elshani” – Drenas 


Në Drenas shtrohet një sofër fjale, 

ku zemra flet me vargje të rralla, 

aty ku pena bëhet dritë, 

dhe shpirti i poetit s’njeh më pritë. 


Në emrin e madh të Ymer Elshanit, 

rrjedhin fjalët si burim i artit, 

kujtesë e gjallë, frymëzim i pastër, 

që ndez mendjen e zemrën bashkë. 


Sofër e ngrohtë e mendimit t’bukur, 

ku fjala shqipe rri gjithmonë e lumtur, 

ku poetë e dashamirë të vargut, 

i japin jetë kujtimit e mallkut. 


Në çdo recitim ka dritë e nder, 

ka dashni për vendin, për gjuhën me vlerë, 

ka tingull zemre, ka shpirt kombëtar, 

ka art të pastër, fisnik e shqiptar. 


Drenasi sot me krenari flet, 

për sofrën që kulturës i jep jetë, 

ku emri i Ymerit rron ndër breza, 

si yll që ndriçon në kohë të ndeza. 


Le të rrojë kjo sofër përherë me nder, 

si vatër e fjalës me plot vlerë, 

se aty ku poezia gjen shtëpi, 

jeton kultura, kombi dhe dashuri. 

dimanche 7 juin 2026

Xhuli Jeta : Fjala artistike

Xhuli Spahiu

 









Fjala Artistike


Në një qytet ku takohen horizonte,

ku gjuhët ndërthuren si lumenj drite,

lindi një vatër e fjalës së bukur,

një strehë për shpirtin krijues.


Fjala Artistike nuk është vetëm emër,

as vetëm një vend takimesh;

ajo është një urë mendimesh,

një dritare e hapur drejt artit.


Këtu vargjet marrin frymë lirshëm,

ëndrrat gjejnë zërin e tyre,

dhe çdo zemër që dashuron krijimin

gjen një copëz të vetes.


Nën dritën e fjalës dhe të miqësisë,

bashkohen poetë, shkrimtarë e artistë,

si yje që ndriçojnë së bashku

në të njëjtin qiell frymëzimi.


Çdo takim është një udhëtim,

çdo krijim një gjurmë drite,

që mbetet në kujtesën e kohës

dhe pasuron botën shpirtërore.


Në Saint-Louis, të Francës 

pranë kufijve të hartave,

Fjala Artistike dëshmon çdo ditë

se arti nuk njeh kufij,

as largësi mes zemrave.


Le të vazhdojë e të lulëzojë kjo vatër,

me dashurinë për letërsinë dhe kulturën,

me respektin për fjalën e lirë,

dhe me dritën e krijimit njerëzor.


Fjala Artistike

është më shumë se një portal

ajo është një familje shpirtërore,

ku arti bashkon njerëzit

dhe fjala bëhet urë drejt përjetësisë.


mercredi 3 juin 2026

Xhuli Spahiu : FËMIJËT E MI,ATDHEU IM...

Xhuli Spahiu











FËMIJËT E MI,ATDHEU IM...


Diku në Europë 

Francë,  Zvicër e në Gjermani, 

jetojnë copëza të zemrës sime, 

si drita që ndriçojnë larg, 

por që ngrohin të njëjtin shpirt.


Kam ardhur nga larg 

jo për të numëruar kilometrat, 

por për të mbledhur përqafimet 

që malli i ka ruajtur me vite.


Fëmijët e mi më presin 

me dashurinë që nuk ndryshon kurrë, 

dhe unë e gjej veten 

në buzëqeshjen e tyre të çiltër.


Nipërit e mbesat, 

këto lule të reja të jetës, 

mbushin ditët me gëzim, 

dhe sytë e mi me dritë.


I dëgjoj teksa flasin 

në gjuhë të vendeve 

ku janë rritur, 

por zemrat e tyre 

ende njohin 

gjuhën e dashurisë familjare.


Sa bekim i madh është çmallja! 

Të prekësh duart e fëmijëve, 

të ndjesh afërsinë e tyre, 

të shohësh brezin 

që vazhdon si një lumë 

që nuk shteron.


Sot Europa më duket më e vogël, 

sepse dashuria i afron të gjitha largësitë. 

Dhe kuptoj se atdheu im i vërtetë 

nuk ka kufij e as harta.


Atdheu im janë fëmijët e mi, 

nipërit e mbesat e mia, 

dhe dashuria që na bashkon 

kudo që jetojmë.


Zemra nuk banon në një vend, 

por aty ku rrahin zemrat 

e njerëzve të dashur. 

E Atdheu im janë 

Fëmijët e mi. 

Shkurte Berisha : RRUGA E KTHIMIT

Shkurte Berisha
 











RRUGA E KTHIMIT


Sot nuk kisha më fjalë

Mendova se më iku muza

Nuk e dija, a isha gjallë ?

Filloj të më dridhej buza.


Ikën fjalët, ku vallë shkuan ?

Pse më kështu më tradhëtuan ?

Ikjen ,a mundem për ta ndaluar ?

Apo ta pranoj  se kam dështuar?


Çfarë thashë ?- “ Kam dështuar “ ?

Jo,jo këtë kurrë se pranoj

Unë asnjëherë nuk jam dorëzuar

Kam luftuar,e gjithmonë do t’ luftoj.


E thirra muzën me ëmbëlsi

Ajo m’u pergjigj menjëherë

Unë tek ty kthehem përsëri

Edhe dimrin ,nëse do e bej verë.


Përsëri më shteruan fjalët

Por,këtë herë nga gëzimi

Muza për mua lëviz edhe malet

Ajo tek mua, njeh vetëm rrugë kthimi. 

Doli nga shtypi libri poetik “DORUNTINE MUZGU “ i poetes Mirueshe MUSA

   “ DORUNTINË MUZGU “   – POEZIA MES KUJTESËS, MALLIT DHE  MUZGUT TË SHPIRTIT Fjala e redaktorit : Agim GASHI Libri poetik “Doruntinë Muzg...