Bona Shehu : Buqetë poetike

Bona shehu

 

ME TY DUA TE DEHEM SONTE

Eja të dehemi sonte, pa pyetur arsyen,

pa i numëruar mëkatet që na digjen në gjak,

le t’i lëmë mendimet jashtë kësaj nate,

se dashuria s’ka nevojë për shpjegim aspak.

Eja të dehemi sonte me frymë e lëkurë,

me duar që dridhen nga etja për zjarr,

le të mësojmë trupat tanë përmendësh,

si vargje të fshehta që s’duan fjalë.

Eja të dehemi sonte me puthje të gjata,

që s’kanë fillim e s’kanë as fund,

le të humbasim në njëri-tjetrin,

si dy yje që digjen në të njëjtin qiell të errët.

Eja të dehemi sonte me mall të vjetër,

me mungesat që na kanë bërë më të fortë,

le t’i shërojmë plagët me përqafim,

se dashuria di të jetë ilaç dhe mëkat njëkohësisht.

Eja të dehemi sonte në heshtje të zhurmshme,

ku zemrat flasin më fort se çdo fjalë,

ku çdo frymë është rrëfim i ndaluar,

dhe çdo prekje – një betim i ri.

Eja të dehemi sonte, vetëm ti dhe unë,

pa kohë, pa frikë, pa kthim mbrapa,

le të na gjejë mëngjesi të lodhur,

por të dashuruar deri në humbje.

Eja…

se në këtë botë të ftohtë,

vetëm pranë teje

dua të digjem,

dhe vetëm me ty

dua të dehem sonte. 

KUSH I NJOMË BUZET TUA?

Kush i njom buzët e tua,

kur nata bie si vel mbi trup,

a e ndjen frymën time të nxehtë,

që endet ngadalë mbi puthjet e tua?

Buzët e tua janë portë e amshimit,

aty ku mbytet çdo dhimbje,

aty ku lind çdo dëshirë,

aty ku zemra ime gjen strehë.

Kush i prek ato buzë të njoma,

kur fjala “të dua” digjet në gjak?

Është zëri im që të thërret,

është malli im që s’të lë rehat.

Kur qesh ti, lulëzon qielli,

kur puth ti, shuhet çdo mallkim,

ti je shiu që fik etjen time,

ti je zjarri që më dogji përgjithmonë.

Kush i njom buzët e tua, zemër,

nëse jo unë, shpirti yt i humbur?

Në çdo natë të gjatë pa gjumë,

jam unë ai që të pi ngadalë.

Dhe nëse bota shuhet një ditë,

e koha pushon në heshtje,

prapë do të jem aty pranë teje,

me puthjet e mia mbi buzët e tua.

PSE MË BËRE TË TË DUA

Pse më bëre të të dua kaq qetë e pa zhurmë,

si drita që hyn ngadalë në një dhomë të errët,

erdhe si pranverë në një zemër të lodhur,

dhe u bëre strehë aty ku s’kishte më shpresë.

Pse më mësove emrin tënd me rrahje zemre,

ta thërras në heshtje, ta mbaj në lutje,

pse u bëre dritë në netët e mia të gjata,

dhe fjalë që s’lodhet kurrë së më ngrohur shpirtin.

Pse më bëre të besoj në mrekulli të vogla,

në buzëqeshje që shërojnë plagë pa zë,

pse më mësove sa bukur është të duash,

edhe kur dashuria është thjesht një ndjenjë e fshehtë.

Tani të mbaj në zemër si këngë që s’harrohet,

si aromë lulesh pas një shiu të butë,

të dua jo për atë që ishe për mua,

por për atë që u bëra unë kur të desha ty.

Dhe nëse kjo dashuri s’ka rrugë e s’ka emër,

ajo prapë është e bukur si yll në agim,

se ti më mësove një gjë shumë të thjeshtë:

që zemra di të dojë… edhe pa u prekur kurrë.

Bona Shehu  24_02_2026,