 |
| Violeta Maliqi |
PRANË TEJE
Unë të kam dashur si askush tjetër,
por koha s’është gjithnjë e drejtë,
shkela për ty botën e vjetër,
për të të kthyer prapë në jetë.
Mos m’u largo këtë prag vere,
se t’i kam dashur ata sy,
kur bota t’fliste për të tjera,
mendoja fshehur veç për ty.
Dhe kur ti rendje nëpër shtigje,
e bota ëndrrat t’i rrëmbente,
një urë ndërtoja mbi dy brigje,
që shpirti yt prapë të shkëlqente.
Prandaj edhe botës, kësaj bote,
se të kam dashur, pa droje i them.
Veç të mos shëmbet jeta jote,
gjithmonë pranë teje do të jem.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire