Fitnete Bashota Krasniqi : Buqetë poetike

Fitnete Bashota Krasniqi

 

MOS HARRO

Mos harro, tha, se gjithkush

nuk të mban në zemër.

Pse?

Nuk kanë fuqi as të të shohin,

as të të duan.

Por, në këtë botë, e vetme s’do të jesh.

Ktheji sytë nga Perëndia, shiko,

se aty do të më gjesh.

Mos harro – kujdesu për veten,

lufto edhe e vetme.

Sa të kesh fuqi, mos u dorëzo,

shpërndaj mirësi.

Ktheji sytë nga qielli,

se atje të sheh një Perëndi.

GJUHA E DHIMBJES

(Dedikim babait tim, prof. Hajzer Bashota)

Gjuha e dhimbjes flet për dashurinë tënde ndër vite,

ulërin me zë të shtirur e më sjell në kujtesë

ato vite të bukura

që ti m’i zdrite.

Gjuha e dhimbjes tash s’thotë asgjë para teje,

qëndron ashtu, si akull i ngrirë.

Sot u bënë pesë vjet

që ti rri i vdekur, në varr i shtrirë.

E unë flas me heshtjen e dhimbjes,

përpara lapidarit tënd qëndroj e mpirë;

çdo qelizë thërret emrin tënd, e ti nuk flet,

unë rri pa zë, nën peshën e dhimbjes, e ngrirë.

Të gjitha gjuhët flasin, bërtasin, thërrasin,

qajnë e qeshin në mënyrën e vet,

por gjuha e dhimbjes sime,

nga brenda, gërhet.

POETI

Fjala e poetit është si drita e qiririt,

që shkrihet e përvëlohet brenda vetes,

e nën dritën e venitur

qan, përmallohet, gëzohet,

hap shtigje,

sepse vetëm ai e di rrugën e tij.

Fjala e poetit është si deti:

herë i qetë, herë i tërbuar,

kohërat i qan me furtunë,

i ikën hera-herës vetes, bëhet dritë,

shkrihet,

por nuk shuhet kurrë!