Kumrije Avdyl SHALA : RROKULLISET LOTI

Kumrije Avdyl SHALA

 

Rrokulliset loti

Gjerdanet e luleve

i mbolla në kopshtin e korbave,

i mbështolla me dashuri,

me lotin e vakët i ujita.

Unë të fala dashurinë e botës,

vetëm lotin mos ta shoh

duke u rrokullisur faqeve.

U inatosa me natyrën,

pse lulet nuk kanë ngjyrë jete.

Edhe nga rrezet e diellit u pezmatova,

pa mëshirë këputa lulet rrëzë malit.

Se as iriqi nuk largohet dot nga ferrat,

ai në ferrë mbetet.

Peshova çdo shkronjë e fjalë,

çdo rreshti i dhashë mendim,

vetëm e vetëm

lumi të mos ndërrojë shtratin,

që të rrjedhë si gjithmonë

mes pemëve të fshatit.

Edhe ahu në mes të livadhit

lëshon rënkime.

E ti, me inat, e shikoje në heshtje,

me sy kërkoje rrezet e diellit,

vetëm lotin mos ta shoh

duke u rrokullisur faqeve.