 |
| Liridona Aliaj Binaj |
KUR HIJA FLET
Kur gjuha bëhet thikë,
ajo s’pret tjetrin, por plagos veten.
Kur hija flet,
mbulon dritën vetëm për një çast —
sepse dielli ngrihet gjithmonë përsëri.
Fjalët që hedhin baltë
bien mbi tokë si gurë të rëndë,
por mbi dritën nuk lënë shenjë.
Njeriu që ecën me urrejtje
është si ai që pi helm,
duke menduar se do të vdesë tjetri.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire