 |
| Miradie Zymberi Avdullahu |
Nëse iki, më kërkoni te fjala
Me penë në dorë e shpirtin vrarë,
Unë ndjej se koha është duke kaluar,
Mbi letër lë një lot të tharë
Për botën që aq shumë e dua.
Unë e di se trupi im vdes,
Si gjethe peme, rënë mbi tokë,
Ndaj mbjell mirësi te çdo shok,
Që drita pas meje të mbesë në mes.
Nuk kërkoj pasuri e ar,
As fjalë boshe në kuvend,
Mjafton të kem diku një vend
Në shpirtin tuaj, si një pishtar.
Dhe kur të vijë ai rrugëtim,
Unë nuk ik në harresë,
Çdo varg i imi do të mbetet shpresë,
Do të mbetet mall e do të jetë kujtim.
Unë vdekjen s’e kam frikë,
E pres si mikun në shtëpi,
Se shpirti im, i mbytur në dashuri,
Do të qajë mbi varg,
Që ju të më mbani në gji.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire