Esmeralda Bregaj : Si pulëbardhë mbi Adriatik

Esmeralda Bregaj

 

Si pulëbardhë mbi Adriatik

Kjo jam unë, një grua

që peshkon kujtimet.

Ah, si më iku ai moment —

ishte peshk pa hile,

i dalë nga Adriatiku vetë.

Më tutje, një sardele

hidhet e dridhet si kordele.

Pak më tej, një peshkaqen —

ma zure rrugën, o i uruar.

Shporru, hiqu, s’jam e verbuar.

E kur delfini puth valët,

si pulbardhë hap krahët,

lundron,

kërcen,

me detin dashuruar,

me botën në paqe shtruar —

aty u hap një derë.

Isha unë,

si lule me erë,

me jetën dashuruar,

me kujtimet përqafuar,

aty ku edhe të hidhurat duhen bekuar,

se pa to jeta mbetet e vetmuar.

Një grua që mban detin në duar —

si pulbardh mbi Adriatik.