Brixhilda Dede : Buqetë poetike

Brixhilda Dede

VJESHTË MAGJIKE

Kur hëna shuhet mbi gjethet e mështeknës,

vetmia bashkë me dhimbjen ulërin.

Era fëshfërin me zë të çjerrë, trokitëse

në portën e Samhainit,

natës së tmerrshme të Halloween-it.

Zgjuar nga magjia e fantazmave,

me fenerë kungujsh te dera.

Zjarre shpirtrash çelin trëndafila të egër;

natë zjarri, që për satanain bëhet ferr.

Kodrinat shtrihen në ar

dhe rrugët përtej mbeten të shtruara.

Gjethe të kuqe hedhin sy mbi një stol,

për dashuri që ikin e vijnë

si burim uji.

Nën hijen e pishës,

aroma e rrëshirës përzihet me parfum vjeshtak.

Flladi i çastit freskon mendimet;

shalli yt i ngrohtë më mbron gjoksin.

Kur gjethet e bronzta shkëputen prej degëve,

s’e di pse melankolia më bën të ndihem fajtor.

Nuk mund të të humbas, për shumë arsye.

Nuk mund të të harroj,

se je vetvetja ime.

I vetmi shkak…

shpëtimi i shpirtit.

HAPA QË NUK HARROHEN

Shëtita nëpër metropole,

aty ku kokrra e shegës bie

dhe nuk çahet

nga turma që vërshon

pa kthyer kokën pas.

Kërkova gjatë… derisa fryma më ndali,

e prapë këpucë siç i dëshiroja

nuk gjeta dot.

M’u kthyen ndërmend këpucët e kuqe të dikurshme,

me gomë ortopedike

dhe kordhelë të zezë në mes.

Në muajin e lulëkuqeve, bijë, linde ti,

dhe ato i kisha zgjedhur

me aq kujdes për ty.

I mora në dorë… sa të lehta ishin!

Syri i sodiste me butësi,

me hijeshinë që vetëm një baba di ta shohë.

Sonte, më lejo të mbaj kutinë pranë jastëkut,

ashtu siç e mbaja natën e Vitit të Ri,

kur gëzimi vinte

si një mister i ndritshëm.

Babai nuk e kishte zakon të thoshte “ju dua”,

por dashuria i shkëlqente në sy,

ajo dritë e fshehur

që fëmijët e lexojnë pa gabuar.

Tani kujtimi i tij më del përpara

si një ylber i butë mbi zemër,

që shfaqet e shuhet,

por kurrë nuk humbet.

ELIKSIRI I JETËS

Ka një spektakël hyjnor brenda shpirtit të një gruaje

që Zoti e shenjtëroi për t’u dashuruar,

kur ajo hulumton qetësisht mendimin

dhe e kthen ëndërrimin

në vizion të së ardhmes.

Ka një spektakël hyjnor në aromën e lëkurës së saj,

aty ku ndjenja dhe besimi

ujitin kujtime magjepsëse,

që vetëtijnë si yje

dhe vetëm sytë e mi i shohin,

tek pinë eliksirin e përjetësisë

në shtegun e kaltër

mbi retë e bardha.