Ragip RAMAJ
KURRË NUK TAKOHEMI
sot dua të matem me diellin
a ma i lodhur jam unë që tanë jetën udhëtoj duke pritur trenin
a dielli që tanë jetën udhëton drejt pritjes sime
dhe kurrë nuk arrin
nuk takohemi
e zë Nata n'gjysmë t'rrugës
mbesim pa u takuar
duke kërkuar takimin tonë
me xhama të krisur shprese
XHAMAT E DRITARES KANË ZËNË PO KALBEN
fjala ime u rrokullis
teposhtë bjeshkës së heshtjes
dhe ra në greminën e vetmisë
kujtimet rrjedhin shtratit të lumit
nëpër të cilin kalon vetëm Drini i Bardhë
mëngjeseve me shkumë të bardhë ëndrre
xhamat e tejdukshëm të dritares së kujtimeve
kanë zënë po kalben
nga shiu i shikimit tim
që vazhdimisht bie
mbi atë që gjithmone të mungon
Atdheun
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire