 |
| Vera Gjonaj |
JO,NUK JAM MËRZITUR
Jam thjesht e mbushur me mungesa,
me netë që s’kthehen më,
me zëra që sot jetojnë
vetëm brenda meje.
Më ka marrë malli për shkallët e shtëpisë,
ku koha ndalonte pa na pyetur,
për kafen që ftohej në duar,
ndërsa zemrat tona digjeshin
nga e qeshura e pafajshme.
Më dhemb oborri i vjetër,
sepse sot fëmijët tanë luajnë aty,
pa e ditur se ne kemi lënë shpirtin tonë
në çdo hap, në çdo rënie,
në çdo ëndërr fëmijërie.
S’ka vend që ma kthen ndjesinë e shtëpisë,
asnjë derë që hapet
si ajo e dikurshmja.
Mungon ngrohtësia që s’blihet,
ajo që lindte nga zërat,
nga prania, nga dashuria.
E mbi të gjitha, më mungon nëna ime:
dora e saj mbi flokët e mi,
qetësia që më jepte pa fjalë,
risku i bukës me vaj e sheqer.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire