Valbona Hoti : Buqetë poetike

Valbona Hoti

 

MË MUNGON

Më mungon edhe kur frymoj,

dhe fryma s’më mjafton.

Ajri hyn në kraharor,

por boshllëku mbetet.

Të kërkoj në gjëra të vogla:

në heshtje,

në zëra të largët,

në çaste që s’kanë faj

pse më kujtojnë ty.

Më mungon pa zhurmë,

pa britmë,

si një plagë që s’rrjedh gjak,

por s’byllet kurrë.

Edhe kur qesh,

diçka në mua rri në pritje,

sikur zemra ime

ende beson

se do të kthehesh.

Më mungon edhe kur frymoj,

dhe ndoshta kjo është dashuria:

të jetosh,

duke e mbajtur mungesën

si pjesë të vetes.

SA I CMENDUR DUHET TE JESH

Sa i çmendur duhet të jesh

të heqësh dorë nga një dashuri

që të deshi pa kushte,

kur ti kishe vetëm justifikime?

Të largohesh nga dikush

që pa dritë tek ti,

kur ti shihje vetëm errësirë.

Kjo s’është guxim.

Është frikë

e maskuar me qetësi.

S’është zgjedhje.

Është ikje

nga përgjegjësia e të dashuruarit.

Dashuri të tilla nuk përsëriten.

Ato nuk trokasin dy herë.

Kur i lësh të ikin,

nuk humbet vetëm njeriun —

humbet versionin më të mirë të vetes.

Sa i çmendur duhet të jesh

të braktisësh një zemër

që do të qëndronte,

kur ti s’dite

si të qëndroje as me veten?

DO TË VIJ NJË DITË

Më mungon.

Por jo përgjithmonë.

Sepse edhe prania më e rëndë

lodhet duke mos u dashur.

Do të vijë dita

kur s’do të të ndiej më si plagë,

por si kujtim pa pushtet.

Ti do mbetesh pjesë e historisë,

jo e frymës sime.

Dhe unë,

do jem më në fund aty ku duhet:

te vetja ime.