Manushaqe T Toromani : Buqetë poetike

Manushaqe T Toromani

 

Manushaqe T Toromani

MË MIRË MOS SHKO

Pritja

Ah,pritja në limitet e saj

Ka lot,dhimbje,zhgënjim

Ka mall,dashuri,përgjërim

Ka dhe tradhëti.

Ti mos ik

E kujt i duhet pritja?!

Mos më lërë 

ti mendoj të gjitha këto

Ikjet janë lindja e vdekjes së dashurisë

Deri në moskthim

Vetëmohim.

Të ikësh do të thot të mos jetosh

Të gënjesh veten për një jetë të rreme

Të mos jesh "Ai"

Por një tjetër me fytyrën tënde.

NDOSHTA NUK JEMI DASHUR

Tani ka mbetur gjithçka e shkuar

Ndoshta jemi drejt harrimit

S'di si mund të shkojmë deri aty

Na ishte njëherë si në përrallla

Një princ i bukur

Një Romeo dhe Zhuljeta

Por mbase nuk u deshëm aq shumë 

sa të flijoheshim për dashurinë

Kaq pak u deshëm ne??

u deshëm për të mos qënë bashkë

Thjesht për ta lënduar njëri-tjetrin.

Farmak dashuria jonë.

Ngushëllohem duke menduar se,

 vetëm dy zemra që duhen plagosen

Vetëm ato lëndohen,trishtohen

Ndjejnë dhimbje,jo nga ato të zakonshmet

Por si atëherë kur dimri bëhet më i ashpër

E ftohti ndjehet deri në palcë

Kur shpirtrat i ngjajnë dëborës

Të bardhë si ajo ,por të akullt.

Nuk di pse ndiej dyfish ftohtë në këto ditënetë dimri

Ndoshta akoma të dua ty

E mungesa jote më thellohet.

Ti...

Më afrohesh,më largohesh

Më mbështillesh,mê fut dridhmat

Larg dhe afër.

Tani nuk jemi të njëri-tjetrit

Nuk ka më vlerë as nga kujtimet të lëndohemi

Dy të huaj nuk mund të jenë dashur.

SA FTOHTË...!

I ftohtë ky janar i sivjetshëm

Këto ditët e para të vitit të akullta,

Si ngroh dot as zjarri i festave.

nuk di në mal a në shpirtin tim bie dëborë

Bën ftohtë,e di

Gjithçka përreth ka marrë ngjyrë gri

Dhe unë mavi

Bën ftohtë ,dhe është një ftohtësi e plotë

Gjysmën ma sjell mungesa jote

Gjysma tjetër e vetme ka ngrirë

Bën ftohtë

Dhe jo i ftohtë i zakonshëm janari

Që bën përmot

Por një lloj tjetër shumë herë më i fortë.

ËSHTË KOHA TË GËZOHEMI

Për ty që ëndrra thura në ditën me diell

E të mendova me krahët hapur drejt meje

Si dhuratë nga Zoti,si i rënë nga qielli

Për ty që të vesha e stolisa me dëshirat e mia

Me kujdesin të mos prekja plagët nga e kaluara

Përmallshëm e unshëm sot dua të mbaj zi

Ende pa u ngjizur ato ëndrra vdiqën

Ëndrra të pa jeta,që vetëm nga një zemër mund të marrin frymë

Megjithatë më mbetet akoma të të them.gëzuar

Ashtu si unë ju gëzohem ëndrrave që sërish do lindin.