Lavdije Karrametaj Zalli : Buqetë poetike

Lavdije Karrametaj Zalli

LOTËT

Me mallin tënd,

një kala në shpirtin tim ndërtova.

Me lutjet e mia,

e rrafshova të mjerin mal.

Me lotët e mi,

Drinit rrjedhën ia ndryshova.

Etjen që kam për ata sy,

nuk do ma shuante asnjë oqean!

LOJË FATI

N’këtë natë,

një pjesë t’zemrës

e lashë afër teje.

E tash,

me gjysmë frymën time,

luan fati.

Gjysma tjetër,

si hekur prej akulli,

arratiset mbi re.

N’këtë natë,

një pjesë të shpirtit tim

e lashë amanet.

N’pragun e derës,

aty ku lashë rritjen

dhe buzëqeshjen time.

Fati luan me mua,

luan me lotin tënd,

me shpirtin tim.

Gjuha që ma folën t’parët,

më e ëmbla gjuhë!

SONTE

Sonte,

kisha dashtë

të mbështes kokën

te gjoksi yt, nana jeme.

Sonte,

kisha dashtë

të ndiej erën e bijve të mi,

që jetën teme ma zgjasin.

Sonte,

kisha dashtë

me jetu mes ëndrrash,

mallin me e shue me zjarr.

Sonte,

si asnjëherë tjetër,

vetëm sonte kisha dashtë

të ndiej që jam e gjallë.

NËNË

Vetëm pranë teje,

ndiej që jam e gjallë.

Në sytë e tu mbytem,

dhe përsëri kam mall.

Ti qesh me mua,

edhe pse zemra të qan.

Dashuri që dhimbjet

në shpirtin tënd mban.

FRIKA, FJALA QË MA MËSOI NÂNA JEME

T’gjithë kena frikë,

siç i kena nânat tona.

Nën lëkurën tonë

gjaku ngrin e shkrin.

I frikësohna dhimbjes e humbjes,

n’dritë e n’errësinë.

Kena frikë kryet me e sjell mbrapa,

frikë se do t’na qorrohen

edhe sytë e ballit.

Të ndryshme kanë qenë dhimbjet,

jena rrëzu,

në kambë prapë jena çu.

Jemi vra aq shumë,

saqë dhimbjet tona

kanë me piku gjak për tanë jetën,

e ky gjak ka me u ngri

mbi ato plagë.

Nuk kam frikë nga frika,

kam frikë

nga humbja e frikës.

AS VETË NUK E DI

Nuk më frikësuan vrasjet

që pashë me sytë e mi,

nuk më frikësuan as bëmat

e vitit të errët 1997,

kur mbi kokat tona binin plumba

dhe rrjedha e Drinit

përskuqej me gjak e lot.

As dallgët e detit

nuk më frikësuan,

kur përplaseshin anijes

deri në katin e gjashtë.

Jo, nuk kam frikë

as sot, as mot, të jetoj;

janë trillet e jetës

që duhet t’i përballojmë.

Mund të thoni se po gënjej,

se jam e çmendur,

apo se jam trimëreshë.

As vetë nuk e di

çfarë mund të thoni për mua,

sepse jam vetëm një pikë

në këtë univers.

Kur jam vetëm,

shpirti nuk pyet për forcë —

ai qan.

Nata i mbledh të gjitha

dhe m’i përplas në ëndrra,

ndërsa jastëku, i mbushur me to,

e pret mëngjesin

i njomur në lot.

Jeta po ngjan

me një pikë uji:

a thua zhduket

pa lënë shenjë

e gjurmë?…