Valbona Hoti : Buqetë poetike

Valbona Hoti

FLUTURO

Vajzë, mos lyp krah, fluturo vetë,

krahët janë tuat, jo dorë e huaj që të mban.

Qielli nuk i përket askujt,

ai është i lirë si ti,

dhe çdo yll që ndrit

është për zemrën që guxon.

Mos prit dorë që të ngrejë,

mos kërko krah që të mbrojë,

sepse fuqia rritet

kur thyhesh

e prapë ngrihesh vetë.

Fluturo mbi frikën që të ngadalëson,

mbi ligjet që të ngushtojnë,

mbi ata që s’të besojnë,

sepse ti je stuhia

dhe qielli është fusha jote.

Fluturo mbi barriera, mbi përçmimin,

le të shohin vetëm hijen tënde,

por mos u ndal,

sepse qielli është i lirë

dhe ti je pjesë e tij.

Fluturo mbi stuhitë që të trembin,

mbi rrufetë që kërcasin,

mbi zërat që të ulin,

sepse ti je stuhia

dhe universi hapet para guximit tënd.

Vetëm ti vendos sa lart do të ngjitesh,

vetëm ti zgjedh rrugën e fluturimit.

Mos lyp krah, vajzë, fluturo —

krahët janë tuat.

URIA FLET

Një stomak i uritur

e njeh zërin e një portofoli bosh

pa pasur nevojë për fjalë.

Ata flasin të njëjtën gjuhë:

gjuhën e netëve pa bukë,

të mëngjeseve pa shpresë,

të xhepave që peshojnë

më shumë nga zbrazëtia

se nga paratë që s’janë aty.

Një stomak i uritur

nuk e mashtron veten.

Ai nuk beson premtime,

nuk ushqehet me fjalë,

nuk ngopet me durim.

Portofoli bosh

nuk është turp.

Turp është bota

që kalon pranë

me xhepa plot

dhe sy të mbyllur.

Uria nuk është vetëm mungesë ushqimi;

është një heshtje që bërtet,

një dinjitet që gërryhet çdo ditë,

një luftë e fshehtë

që nuk shihet

nga tavolinat e mbushura.

Portofoli bosh

nuk është dembelizëm,

as zgjedhje.

Është lodhje.

Është pritje.

Është një dorë e zgjatur

që mëson

të tërhiqet.

Dhe vetëm ai që e ka ndjerë urinë

e di:

nuk dhemb stomaku,

dhemb fakti

që bota kalon përpara

dhe nuk ndalet.

Sepse vetëm ai që ka qenë bosh

e kupton

sa peshon

një kafshatë.

MONOLOG – ZËRI I GRUAS

Njerëzit që i dua

janë vendi ku kam qenë më e pambrojtur.

Aty kam rënë më fort.

Jo sepse isha e dobët,

por sepse isha një grua që besonte.

I ula armët

jo sepse s’dija të luftoja,

por sepse besoja

se s’kishte nevojë.

Dhe besimi im

u bë arsyeja

e plagëve më të thella.

Ata që ngatërruan butësinë me leje

më mësuan

sa e shtrenjtë është vetja.

Më panë të qetë

dhe menduan se isha e nënshtruar.

Më panë të heshtur

dhe menduan se mund të më thyenin.

Gabuan.

Sepse gruaja nuk bërtet

për të qenë e fortë.

Ajo vendos.

Dhe vendimi i saj

është më i rëndë

se çdo zë.

Unë i vëzhgoj njerëzit

kur mendojnë

se nuk po i shoh.

Dhe aty —

aty zbulohet gjithçka.

Sot nuk luftoj.

Sot zgjedh.

Kë lejoj të qëndrojë

dhe kë e nxjerr nga jeta ime

pa zhurmë,

pa shpjegim.

Sot nuk kërkoj asgjë.

Nuk shpjegoj.

Nuk justifikohem.

Unë zgjedh.

Zgjedh kë lejoj të më afrohet

dhe kë e mbaj jashtë,

jo me armiqësi,

por me dinjitet.

Sepse kush lëndon një grua

kur ajo i ka ulur armët,

nuk e humb atë —

humb privilegjin

ta ketë.

NUK KËRKOJ

Kam mësuar t’i fitoj gjërat në jetë,

jo t’i kërkoj.

Ato që i kam

vijnë nga përpjekja ime,

jo nga lutja e askujt.

Nuk i zgjas duart

për dashuri,

as për respekt.

Nëse duhen kërkuar,

atëherë s’janë të vërteta.

Kam mësuar të ec përpara

edhe kur rruga më sfidon,

sepse ajo që fitohet me mund

ka peshë, jo borxh.

Dhe nëse humbas,

humbas me kokën lart,

se më mirë pa asgjë

se sa me diçka

që duhej kërkuar.

Sepse dinjiteti

nuk lypet,

por fitohet.