Laureta Malaj : Buqetë poetike

Laureta Malaj

 

Në zjarr të pritjes 

Erë e ngrohtë nga thellësitë,

që më erdhe si një mall,

si një zjarr që digjte brenda

e s’dinte të nxirrte fjalë.

Edhe pse bora kish mbuluar,

në çdo anë bënte ftohtë,

ti më vije pa u kursyer

dhe në shpirt më mbaje ngrohtë.

Një frymëmarrje më dhuroje,

pasion – një çmenduri;

më bëre rob të dashurisë,

këtë dhuratë ma fale: ti.

Të prita në çdo stacion

me një zemër që s’u ndal,

se ka dashuri në jetë

që, edhe ikur, mbetet gjallë

Me lapsin e mallit 

Ndeza dritën natën vonë,

shihja vargun të harruar;

fleta bosh më thërriste,

shpirti ende s’kish pushuar.

Marr një laps e nis të shkruaj,

më zgjon pranë një mall i vjetër;

shkruaj, shkruaj pa u lodhur,

ndjehej malli — kishte mbetur.

Shkronjat tona aq të arta,

gur i çmuar në çdo varg;

nuk munda dot t’ju harroj,

sepse jeni thellë në gjak.

Shkronjat tona aq të ngrohta

nuk i gjen në asnjë vend;

ato burojnë nga zemra

ku shqiptohet fjala “nënë”.

Prandaj sot ne po festojmë

gjuhën e nënës që s’vdes kurrë;

të gjithë bashkë ta urojmë:

“Rrofsh në mote, me flamur!”

Një botë e vogël

Sa e vogël duket bota…

diku një ditë do të ndeshemi.

Ndoshta s’të njoh, as më njeh,

dhe për një fjalë mund të përleshemi.

Kjo botë e vogël na bën të mëdhenj,

dhe harrojmë kush na ushqeu;

harrojmë njeriun tonë një ditë,

e kuptojmë vetëm kur është vonë.

Flasim hapur: “ne dashurojmë!”

Po a është vallë kjo dashuri?

E ndiejmë, e themi, apo e jetojmë,

apo me zemra bosh e përçmojmë?

Rrahim gjoksin, themi: “ne jemi!”

Të dashur, të respektuar kudo shkojmë.

Po a e ndiejmë atë që themi?

I madh, i vogël — sa shpejt gënjehemi!

Lamtumirë vitet e mia

Lamtumirë vitet e mia,

që po ikni dalëngadalë;

çdo vit në ditëlindjen time

zbres një hap, një tjetër shkallë.

Lamtumirë vitet e mia,

që s’munda t’ju mbaja dot;

sot më sillni veç nostalgji

dhe nga sytë më rrëshqasin lot.

Lamtumirë vitet e mia,

që ishit gjithnjë pranë meje;

çdo të mirë e çdo të keqe

së bashku i ndamë në jetë.

Lamtumirë vitet e mia —

zemra s’ma thotë ta them.

Jeta është aq e shkurtër,

e nesërmja shpesh na gënjen.

Pa emër, pa dritë

Eh, sa errët e shoh dritën,

si mjegull mbi sy rëndon,

hap pas hapi shpresa zbehet

si një diell që perëndon.

Eh… dita s’është më ditë,

është një hije që më ndjek,

një dritë që shpejt po fiket

dhe një zemër që s’e ndjej.

Hapat bien në boshllëk,

rrugët s’kanë më drejtim,

çdo shpresë është iluzion

që ia ngrin shpirtin tim.

Forca s’më rrjedh më në trup,

si gjak që s’kërkon plagë,

një frymë del pa zë,

si lutje që s’gjen prag.

I vetmuar endem rrugëve,

kërkoj arsye të marr frymë,

një pasqyrë që s'ka më ngjyra

më shumë dritënna e fshinë.