Indira Avdyl Hoxha : Buqetë poetike

Indira Avdyl Hoxha

Kur më thua natën e mirë

Kur më thotë dashnia ime “natën e mirë”,

nata ndalet pak, sikur më dëgjon,

fjalët e tua bien butë mbi mua

dhe zemra ime gjen vend për pushim.

Kur më thua “natën e mirë” me zë të qetë,

edhe mendimet e lodhura ulen pranë meje,

sikur drita shuhet pa frikë

e errësira bëhet mike.

E ku mos të fle qetë,

kur fjala jote m’i mbyll sytë?

Ajo fjalë e vogël ka peshë të madhe,

më mbulon më fort se batanija.

Në heshtjen e dhomës të ndiej afër,

edhe pse je larg me hapa e rrugë,

zëri yt më rri mbi ballë,

si dorë që thotë: jam këtu.

Kur më thua “natën e mirë”,

ëndrrat vijnë pa trokitur,

më marrin për dore ngadalë

e më çojnë aty ku je ti.

Nuk ka frikë në atë natë,

as mendim që më zgjon pa arsye,

sepse dashuria jote rri zgjuar

edhe kur unë fle.

E ku mos të fle qetë,

kur zemra ime e di se më do,

kur fjala jote ma mbyll ditën

si lutje e butë para gjumit.

Prandaj ta them edhe unë,

me gjithë shpirtin tim sonte:

natën e mirë, dashnia ime,

fli qetë, se të dua.

Dhimbja më bëri të fortë

Dhimbja më gjeti pa fjalë,

si nata pa yje mbi ballë,

më mësoi të rri në këmbë

kur shpresa më iku ngadalë.

Më plagosi, por s’më theu,

më dogji, por s’më shoi,

nga lotët mësova të shoh

atë që zemra s’e thotë me gojë.

Çdo rënie ishte mësim,

çdo heshtje – një betim i ri,

se forca nuk lind nga rehatia,

por nga lufta me vetminë.

Plagët më lanë shenja nderi,

jo turp, as frikë në sy,

se kush ka vuajtur në heshtje

e njeh vlerën e durimit.

Eca kur rruga s’kishte dritë,

besova kur s’kishte zë,

dhimbja më bëri të fortë

pa e ditur as vetë pse.

Tani nuk trembem nga stuhitë,

as nga fjala që vret,

kam kaluar përmes errësirës

dhe kam dalë më e vërtetë.

S’jam prej hekuri, jam prej plage,

por plagë që s’u dorëzua,

se forca ime lindi aty

ku shpresa dukej e humbur.

Dhimbja s’ma mori shpirtin,

ma mësoi si të jetoj,

më bëri të fortë në heshtje

dhe të lirë, edhe kur s’kishte kush të më mbronte.

Njëherë të pyeta

Njëherë të pyeta, me zë që dridhej lehtë,

a më lë vetëm, o dashuri e jetës sime?

Ti më shikove drejt në sy, pa frikë,

dhe më the: jo, kurrë, as në heshtje, as në kohë.

Të pyeta pastaj, me zemër krejt të hapur,

a do të jesh pranë meje përgjithmonë?

Më the po, me buzëqeshje të qetë,

si premtim që s’e lëkund as stuhia.

Por pyetja ime më e thellë, jeta ime,

ishte ajo që zemra e mbante fshehur:

a më do vërtet, ashtu siç jam,

pa kushte, pa matje, pa frikë nga e nesërmja?

Ti u ndale një çast, sikur koha u ngrirë,

dhe fjala jote ra si dritë mbi shpirt:

të dua sa shpirti im, më the butë,

sa fryma që më mban gjallë çdo ditë.

Por nuk mbarove aty, o dashuri e imja,

se zemra jote kishte edhe më shumë për të thënë:

të dua sa krejt globi, sa bota mbarë,

sa çdo hap që bën njeriu drejt shpresës.

Atëherë kuptova se pyetjet e mia

nuk ishin dyshim, por lutje zemre,

sepse dashuria jote i tejkalon fjalët

dhe përgjigjet e tua janë jetë për mua.

Në çdo “jo” që largon vetminë time,

në çdo “po” që ndërton të ardhmen tonë,

unë gjej paqen që gjithmonë e kërkoja,

gjej shtëpinë time në zemrën tënde.

Dhe sot nuk pyes më, o jeta ime,

sepse përgjigjen e mbaj në çdo rrahje:

më do sa shpirti yt, sa krejt globi,

dhe kjo dashuri më mjafton përjetë.