Elmije Ajazi : Buqetë poetike

Elmije Ajazi

NË NJË DEGË

Jemi ne të dy

në një degë të hollë,

dhe bota poshtë nesh

është shumë larg për të na kërkuar shpjegime.

Nuk flasim.

Dashuria e di gjuhën e heshtjes.

Bora bie

dhe nuk na ndan.

Na mbulon si një sekret

që vetëm ne dimë ta ruajmë.

Dega lëkundet,

por nuk çahet.

As ne.

Nëse dikush pyet

si i mbijetuat dimrit,

le të mos e kuptojë kurrë

se ne nuk mbijetuam.

Ne u dashuruam.

Regensburg, 22 dhjetor 2026

MOS U BËNI URË

Mos u bëni urë

për ata që nuk duan të kalojnë.

Jo sepse nuk munden,

por sepse nuk shohin përtej vendit ku janë.

Jo çdo urë çon drejt takimit.

Disa ekzistojnë vetëm

për t’u shkelur,

pa u kuptuar kurrë pse u ndërtuan.

Mos e ofroni veten

si kalim për njerëz

që nuk e kanë ndërmend

të arrijnë bregun tjetër.

Sepse të ndalesh

nuk është mungesë force,

por qartësi.

Urat ndërtohen për lëvizje,

jo për qëndrime të përhershme.

Nëse askush nuk bën hapin,

ura s’ka pse të qëndrojë.

Kush dëshiron vërtet të kalojë,

do të përpiqet.

Kush nuk e bën,

nuk kërkon bregun tjetër —

kërkon vetëm një mbështetje të përkohshme.

Prandaj,

mos u bëni urë për ata

që nuk ju shohin si destinacion,

por si mjet.

Sepse takimi ndodh

në fund të urës,

jo mbi të.

FILLIMI I NJË ËNDRRE

Një libër i hapur si agimi i parë,

faqe të bardha që presin të flasin.

Një laps i vogël dridhet në dorë,

si zemra e një fëmije që mëson të besojë.

Një dorë e vogël prek letrën

dhe heshtja flet;

çdo vijë e thjeshtë bëhet histori,

çdo shkronjë hap rrugën

drejt një bote të re.

Nuk është vetëm shkronja e parë;

është guximi që lind ëndrrën,

është drita që nis nga një dorë e vogël,

dhe një e ardhme e madhe

fillon këtu.