Mehmet RREMA : Buqetë poetike

Mehmet RREMA

 

KUSH DO TA LEXOJË

Një tufë shigjeta të, përgjakura

Thyejnë qetësinë e bregut.

Feniksi qëndron sy hapur, akoma hesht, 

Mbështetur në kolonën e tij hiperbolike

Digjet toka …

Rëra kthehet në lot që verbon sytë e mjerë.

Pranvera ka frikë të vijë.

I pathyeshëm akulli në shpirtin njerëzorë.

Batica e sbatica rreth bregut psherëtimë thellë.

Valët kthehen në dallgë

Pamëshirshëmëria hap krahët degëthata 

Mblidhen rreth zemrës

Shigjeta të zjarrta shpojnë trupin e shpresës.

Dallgët godasin brigjet me furi

Shigjeta djegin shpirtin e luleve që fishken në degë

Sfinksi bën akoma roje, ruan qytetin.

Poeti shkruan vargje të një elegjie…

Bota, skllave e mashtrimit, kërkon të rimarrë veten.

Vallë do të arrijë, apo më parë do të shuhet?

Lumi i urrejtjes ndan brigjet e dashurisë 

Kush mund të ndërtojë urën e bashkimit

Kush mund të thajë lotin nga sytë

Kush mund të shkrijë akullin nga shpirti? 

Poeti shkruan një elegji

Në kujtim të kohës së dashurisë së pastër

Kush do ta lexojë?

Kokërrimtat e rërës kthehen në lot, lotët në lumë.

Deti mbushet, fryhet, kthehet në tsunam.

Brigjet e dashurisë lëkunden …

Ndjejnë rreziku të trokasë në dritaret gjysmëhapura

Malli për kohën pa akull kthehet në prush zemërdjegës.

Mbi brigje, ura shtrin krahët në ajër

Ato largohen sa mundin drejtë askundit në terr

Ku është shpërblimi për dashurinë që humbi

Në grinë e pashpresë të jetës?

Titaniku i luksit nuk kthen kokën mbrapa

Ndërsa pasagjerët e tij fundosen …

ATO NJOHIN VEÇ DASHUINË

Në çantën tënde

bashkë me libra pashë një thikë

djalë i mirë.

Nuk e vure re kur dole nga shtëpia? 

Maja e sajë, dalë, jashtë

të kishte grisur cepin e çantës

dhe ngjante me gjuhës e nepërkës.

Kush ta vuri thikën në çantë

djalë i mirë, kush ta përdhunoi dijen?

Librat qajnë, çanta jote pikon lot, 

që rrjedhin nga sytë e shqyer të tyre. 

 me të cilat frikësohen nga armët

ato njohin veç dashurinë 

Virgjërinë e pafajësisë ta mori ajo thikë

me të cilën ti u lidhe ngushtë 

pa ditur se çfarë dashurie kishe zgjedhur

ajo të pëshpëriste një melodi bajate

veshët tuaj i mësuan me ëmbëlsinë e sajë

ajo të përkëdhelte sedrën tënde prej të “forti”

I dashuruar me armën, braktise librat

ato në çantën e braktisur i nënshtrohen mykjes

si mendja jote bllokuar nga ëndrra e të fortit

derisa ecpltdote egërsisht mbi moshatare tënde 

sepse ajo 

paska shkelur mbi krenarinë, të paska” lënë”

Ndoshta një ditë do të bëhesh njeri

apo përjetësisht kriminel në qelitë e errëta

ajo nuk kthehet më në jetë, çfardo të bëhesh ti

sepse jeta po iku nuk kthehet më

thika gjuhënepërkë me shkëlqimin e sajë

gjumin do ta prishë përjetësisht 

DITËT JANË TË SHKURTRA 

O, njeri i mirë kudo të jeshë

Shtroi shinat e lumturisë

Duke i mbështetur fort në truallin e drejtë

Dhe do të shikosh

Se në zemrën tënde do të çelin mimozat

Lajmëtari të pranverës

Shinat e lumturisë

Shtroi vetë, njeri i mirë

Mos prit të tjerët të shtrojnë shinat tuaja

Sepse secili ka diçka për të bërë në këtë jetë

Diçka të bëjmë për vete dhe të tjerë

Pranverën e lumturisë ta gëzojmë njëlloj

Shtroje rrugën tënde nga do të shkosh 

Për një kohë deri në përjetësi 

Shtrëngoje fort, fatin tënd të verbër

Mbroje nga fatkeqësia sypanterë që i buzëqesh

Lufto deri në perëndim

Të lësh emrin e lartë “njeri i mirë”

Ditët janë të shkurtra 

Dielli shpejt fshihet pas mali

Mos e le ditën të shkojë pa një urim

Sepse ajo që ikën, mbrapsht, nuk kthehet më

Jeta jonë matet me ditën dhe i ngjan asajë

Njeri i mirë shtroje një shinë në truall të dre