Fitnete Bashota Krasniqi :Buqetë poetike

Fitnete Bashota Krasniqi

 

NJË DITË

Një ditë do ti sjelli shpirtit tim qetësi

e plagët e acaruara do i mbyllë ngadalë 

me urtësinë e butë

do e mbuloij me dy duart

e fatit do t'i buzëqeshi!

Një ditë dhembjes plagët do ja paqësoi

rrjedhën lotëve do ja ndaloi

 me  furtunën e suferinës

në heshtje vetëm zotit do ja shpaloi!

Një ditë për hatrin tim

shtojzovallet  do të fluturojnë atje përmbi re

 e do të ulen nën hijen e pemëve

gurgullimen e liqeneve

derisa shpirti  të më qetësohet

e syt të më shkëlqejnë nga pahu i yjeve!

Një ditë shpirtin tim do e ushqej

me nektarin e luleve nëpër stinë

se do të ikin vitet e dhembjes

e ditë të mira do të vijnë!

TOKA IME

Toka ime si rrugë shpirti m'foli

E friksuar 

E tronditur

Nga hapat e mi të ngadalshëm 

e të zhavrritur.

 Ajo më buzëqeshi

më dhuroi lulet e livadheve

erën e bahçeve- misër e grurë

ma mbushi prehërin e shpirtit plot thane

e kulumrie,

që i kam ngrënë nga ajo dikur.

Ajo m'foli me dashuri,

më njohu nga fjongat e flokëve të rinisë'

më njohu nga buzëqeshja e pastër e padjallëzisë.

Ajo më mbështolli në gjirin e saj ne dashuri,

ajo qau  bashkë me mua,

i thamë njëra -tjetrës sa shumë kemi ndryshu'

Asaj bari,  ferrat, shtigjet ia kishin mbulu

na kishin mplakur vitet- bashkë me mu .

KUR ZBARDHI DRITA

Kur zbardhi drita, të gjithë ishim duke frymuar, 

duar e këmbë në baltë , e syt na ishin rënduar

po trupi i lodhur, i rraskapitur mbi tokë kishte pushuar,

për zjarrin , tmerrin që pamë atë natë-

dëshimtare ju bëra edhe unë, lisave të gjatë!

Aty në mal ishte një lis i vjetër

edhe ati predhat degët ja kishin rjepur,.!

Po kishte rrënjë të forta- kurorë u bë për ne

na sillte flladin e malit e na shtronte - një shpresë të re!!

Kur zbardhi drita , nisëm një rrugë të gjatë,

këmbë  zbathur, pa bukë pa ujë - veq ëndrrat e lirisë  që ishin imagjinatë.,

 Ecëm nën grykën e tankeve e plumbave të huaj ,

që u tallën gjithë ditën e gjatë'

po që të na rroknin jo s' patën fat!

 Me kokë mbrapa, e zemër djegur, ecëm gjatë

I thamë vetes:" Të fortë do rrimë!"

e kapërcyem edhe lumin , lotët i përbim.

Kur erdhi terri i lamë yjet të flasin...

Se lufta na shpërndau na bëri copë-copë

por kjo histori  e trisht nuk harrohet dot!