Adri Adriana : Buqetë poetike

Adri  ARDIANA

 

VJESHTË E PERHUMBUR...

Vjeshtè moj vjeshtè,

Mos u largo, rri dhe pak,

Frymèzimi mos te mè shterojè,

Vargjet e mia i ke  hak.

Prej teje thurr vargje dashurie,

Si nè njè det te pafund,

Dallgèt e rrembyera mè  shprehin stuhinè,

Me valèn e qetè  si djepi foshnjor  i  lèkund.

Shiu tè pèrshkon ngadalè,

Romancèn pèrqafon, por mban  dhe   pikellim,

Tè dyja udhètojnè  bashkè,

Ne njè rrugè pa kthim.

Kèshtu je ti vjeshtè, lozonjare,

Me ngjyra te arta dhe tè zbehta,

Çdo nuance i  jep kuptime,

Tè ndahet  e mira nga e keqja!

ISHE NJË DRITË 

Ishe një gjethe që Vallëzonte me erën,

Apo një zog që këndonte lirinë.

Ishe një lule që çelte në heshtje,

një pemë që mbante shpirtin e mirë.

Ishe diell në ditët me re,

një dritë që s’shuhej në stuhi.

Ishe hënë që fliste me valët,

një ylber që lidhte shpresën me qiellin gri.

Në errësirë, ishe një yll që s’ra kurrë,

në heshtje, një fjalë që s’tha dhimbje.

Ishe erë mali me aromë paqeje,

një diamant i shpirtit,  qè ndrin me zemrèn e mirè!

DIKUR DHE SOT...

Dikur me lule nè duar,

Sot me kufie nè vesh,

Dje tè qeshur tè pèrmalluar,

Sot serioz na sheh mè shpesh.

Flisnim dhe nè sy veshtronim,

Merreshim vesh me fjalè,

Sot flasim me telefonin,

Humbim ndjenjat dalèngadalè!

Mall...

Jemi larg,

Detra dhe oqeane larg,

Kilometrat masin distancèn

Shpirti dashurinè

Malli njè zjarr mè i madh se Vullkani Etna

Receptorèt e tij mè ndiejnè e djegin,

Imazhin tènd nè sytè e mi.

Shpresa merr jetè nga ai,

Endrat,aktorè jemi ne.

Me deshiron dhe me veshtron nè sytè e tyre,

Mè prek shpirtin,

Me duart e èndrres

Mendimet bashkohen ne mesin e tyre,

Zemrat ndjekin ata.

Malli ty tè kerkon

Ecèn, nxiton tè arrijè

Koha humbet durimin

Te mati rrugèn e gjatè.

Ah, enderr mos tè ishe

Dhe malli tè ishte e shkuara,

Do tè perqafoja,

Jo me mendimet e mia

Por nè shpirtrat tanè.

E trupave me mall!