![]() |
| Ermira Ifandi |
PO VIJ
Po e marr udhën e vjetër,
ku toka njeh çdo anë
timen.
Po vij
si një kalorës i vonuar
duke shaluar pavetëdijes
fitoret dhe humbjet e kujtesës.
Nën qiej të tjerë,
me gjuhë të tjera
me stinë
që i njohu veç lëkura ime
e plasaritur në shekuj.
Po vij
tek mani i tharë,
që ende mban hijen time
në mes të avllisë.
Po nisem
drejt portës,
që hapet nga sytë e zvogëluar
të nënës
dhe mbyllet
nga loti i fshehur
mes rrudhave
të babait.
Çdo kilometër,
që lë pas
më afron
te hapat e ngadaltë,
të tyre
kur trokasin oborrin në muzg,
sikur të ishte lajmi i ardhjes sime.
Po vij
aty,
ku nisi udhëtimi im
edhe pse nuk jam e sigurt
nëse ka mbetur ende
diçka nga unë.
Aty,
ku koha
përkulet nga pritja
dhe gurët
nuk m'i kanë harruar hapat
e vegjëlisë.
Athinë, më 25.06.2026
PO IKI
Dera mbeti hapur,
si sytë e kujtesës
mbi ballkon,
ku mbaron shkalla e fundit
dhe lulja e shqiponjës
pret dhe përcjell.
Po iki,
qëndrimi im nuk matet me ditë.
Është shpirti
që nuk mësoi të largohet.
Mbetem aty,
heshtje
në hijen e manit.
Po iki
me qiellin e hapur
sipër meje.
Retë
kishin formuar
një tjetër jetë,
një mbretëri.
Njëra
më buzëqeshte.
Zemra e njohu
përpara se të ulej
si qengji manar
në lëndinën e bardhë.
Ajo iku,
ndoshta për të mësuar
gjuhën e qiellit.
Unë,
për të mos harruar
gjuhën e nënës.
Fratar, më 03.07.2026
MËNYRA TË NDRYSHME
Puset e urrejtjes
se prekin themelin
e dashurisë.
Në puse
uji mban
erën e baltës.
Themeli i dashurisë
ndërtohet
gurë mbi gurë,
si një urë lidhëse
për qytetin.
Njëra gërmon
poshtë,
tjetra të çon lartë.
Apo ndoshta,
s'ka puse të urrejtjes.
As themele dashurie.
Ka vetëm mënyra të ndryshme,
si shpirti
vizaton kufijtë e vet.
Athinë, më 05.07.2026
E NESËRMJA
Nuk i kërkoj asgjë,
të nesërmes.
Le të vijë
edhe me duart bosh.
Mjafton,
të mos më gjejë atje,
ku më la sot.
Mes hirit të pritjes
dhe zjarreve
që nuk u bënë dot prani.
Fratar, më 30.06.2026

Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire