 |
| Mirushe H.Musa |
Shtëpia e Vjetër
Nga vendëlindja mora një copë letër,
E shkruar nga prindërit plot vuajtje.
Dheu i huaj kurrë s'të bënë të lumtur.
Mos na harro, se jeta është e shkurtër.
Letrën që lexova më mbushi trishtim,
Nata e gjatë sikur një shekull pa agim.
M'u duk se u ça qielli,hana seç u fsheh,
Muret më shqetësuan deri në mëngjes.
U ktheva prapë në shtëpinë e vjetër,
Dera lëkundej heshtur nga era e ftohtë,
Drutë pluskonin të ndezura në oxhak,
Nënën se gjeta duke më pritur në prag.
Zëri i'm përplasej me muret e heshtura,
Fëtyra e zbehur, buzëqeshjen ma ngriu.
Breshëri lotësh më vërshuan syve prore,
As kafet s'ua gjeta atje në pushimore.
Stuhia që me sillej shpatullave vërdallë,
Ma zinte frymën si pelhurë sikletshëm,
Letra e prindërve ishte shumë e vërtetë,
"jeta është e shkurtër!"
E prindërit nuk janë të përjetshëm.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire