Kumrie Avdyl SHALA : ME NDALO

Kumrie Avdyl SHALA

 

ME NDALO

Shikojmë njëri-tjetrin fshehurazi si hajdut.

Çfarë ndodhi, kush na mallkoi?!

Që të jemi larg njëri-tjetrit?

Dashurinë tonë kush e dogji?

Kur ne u betuam në gur e në dru:

“Do jemi bashkë përgjithmonë.”

Kujto takimet kur shiheshim në rrugë e në shkollë:

Sytë xixëllonin nga dashuria,

Shtrëngoheshim fort, thithnim aromën tonë,

duke buzëqeshur nga lumturia.

Lëshoje atë za të marrë djalli,

Thuaje: “Ejaaaa, se më ka marrë malli!”

Që t’i përkëdhel kaçurrelat e bardha,

Gushën, ballin e sytë bojqielli,

o i “shtremti im”, i “shtremtë”.

Eja, se gabimet t’i kam falur

si Zoti, ne që na fal neve.

Më përqafo në qoftë se e fundit herë të jetë,

Se më përvëlon ky mall.

Vrapo e më mbështjell me trupin tënd të zjarrtë,

e më ndalo, mos më lër të shkoj edhe njëherë!

Eja, dëgjoji të rrahurat e zemrës,

sa fort rrahin për ty, o jeta ime…