Ismet Tahiraj : Buqetë poetike

Ismet Tahiraj

 

ORE, T’U NGJATË JETA

Më dhjetëra herë

i rashë rreth e rrotull

oborrit të qytetit tim,

qytetit të minatorëve.

E kurrkush s’më tha:

Ore, t’u ngjatë jeta.

Flisnin e fjalë barisnin

se ajo prostitutë

po i ajros këmbët

në ulësen e sheshit.

Si bajame i ndrisnin faqet.

Flisnin e bërtisnin:

sa e sa tarakë

i ka tredhur.

Kurrë s’dëgjova

të thoshin se u përtëri sporti,

madje as shkollat e reja

s’ua mbushën syrin,

askund nuk ngjetën.

Se shpirtin a zemrën

e kishin veç te prostituta,

veç te paraja.

E nuk jepnin llogari

as sot, as nesër, kurrë,

kurdoqoftë

do t’u duhej përshëndetja.

Po sofër të mbrapshtë

shtruar kishin!

Zhvateshin kode e kode

për secilin, për akëcilin.

Ka të veshura linjta,

s’ka të veshura linjta.

Merreshin me kusht

mes vete — me vetveten.

E oborri i qytetit

bëhej treg pelash…

GRUAJA E LËSHUAR

Grua e lëshuar,

mos lë prapa

të ngjitshme me pështymë.

Shtratin s’e ke

kurrë bosh.

Më mirë është

të rrish me një mace

se sa vetëm —

terri verbon.

Gruaja e lëshuar

i kreh flokët,

i ngjyros buzët

rozë.

Tavolinë e ka

çanakun e drurit,

ku hidhen qindarkat.

Më mirë vetë për vetëm:

një jetë e ke,

kujdesesh për vetveten.

E plehrat e kunetërve

mos i hidh në koshat e tu.

Veç prapa me pështymë

mos t’i ngjyesh, mos t’u ngjiten,

se maçorri kur turret

nuk njeh gardhin…

NË QYTETIN E MINATORIT

Në qytetin e minatorit

një minator

i numëron qindarkat.

Vesvese se mos janë

nga zinku a legura,

e assesi nga dukati.

Sa poshtë ka rënë

jeta e konakëve:

mes shirave të lagur,

e ata që janë të paktë —

të palagur.

Se thoshin e thoshin:

“Jo more, jo,

ishte poshtërsi

të themi se do të hamë

me lugë të arta.

Të arta me ar

do t’i kemi rrugët!”

Plasë, more,

se ishte poshtërsi

edhe në ëndrra

të mendosh gjëra besëtyte,

kur me bollëk

resh myku.

Vesvese e kishte

se mos ishin para

nga zinku a alumini,

që si tepsi haje dikur;

lyshtra e tyre

na e nxinte frymën.

KANË HYRË TË GJITHA SHTIGJET

Kanë hyrë

të gjitha shtigjet

për të marrë udhë

kah mizëria.

Zorrët në bark

iu lidhën nyje, bre.

Tash flitet për

jashtëqitje kali,

si në muranat e harruara

ringjallen epshet

e shërimi me plot ngrohtësi.

Merr lëvore frashri

për ta përmirësuar lëkurën,

rrepka e egër

e forcon ashtin

(përzier me tri qime dhelpre).

As kush mos të shohë,

as mos të dëgjojë,

kur e vrasim urithin

në mëhallën tjetër.

Zogu i natës

pse qëmton,

kur zorrët në bark

janë rrotulluar mbrapsht…

FJALËT

Fjalët i kapi diku,

krejt për fund bishti,

i vërtiti për qiell.

S’diti, s’diti fare

se ato u shpërndanë

si petale të verdha luledielli

mbi ballin e mërdhirë…